Erik Lamsens is de allereerste onderzoeker van onze stamboom. Nog in zijn studentenperiode zocht hij gegevens rond zijn eigen familienaam 'Lamsens'. Samen met Gerard Desmet publiceerde hij in 1969 het lijvige boek: "De familie Lamsens 1580-1969". Voor de uitgebreidere familiegeschiedenis van deze stam verwijzen we uiteraard naar hogervermeld boek dat kan geraadpleegd worden in de bibliotheek van Familiekunde Vlaanderen, regio Oostende.
Tijdens latere speurtochten ontdekt Erik oudere deeltakken tot in 1460 en vond hij verwantschappen tussen de namen Lam(p)sens en Lans(s)ens. Van deze gegevens mochten wij gebruik maken. Ze werden ook gepubliceerd in het tijdschrift Vlaamse Stam.
Na zijn studie van geneeskunde aan de KUL, volgde Erik Lamsens in 1971-1972 een extra jaar tropische geneeskunde aan het Tropisch Instituut. Hiermee gewapend, werd hij directeur van een plattelandshospitaal in Ndekesha Kasai (Congo). Sinds 1975 is hij huisarts in Roeselaere. Dokter Erik Lamsens is ook medewerker van de Ambulante Drugszorg Kompas in Roeselare.
In een parallelle politieke carrière, zetelde hij van 1978 tot 2001 in de Roeselaarse gemeenteraad voor de Volksunie. Van 1994 tot 2000 was hij schepen van de stad. Van 1985 tot 1993 was hij tevens provincieraadslid. Hij is ook voorzitter van de Roeselaarse voetbalploeg KSV De Ruiter (2° provinciale in 2010).
Tijdens zijn studentenperiode trad Erik Lamsens regelmatig op als chansonnier, samen met o.m. de latere professor Lieven Vandekerckhove. In het begin toen hij al dokter was, nam hij twee 45-toerenplaatjes op, een lied over zijn vader en een lied over Roeselare. Ze duiken nog regelmatig op bij verzamelaars.
_________________________________
KW 02.12.2016
Dat Erik Lamsens zijn beroepsleven als dokter zou doorbrengen, stond haast in de sterren geschreven. “Ik stam uit een kroostrijk gezien en mijn vader was melkboer”, opent hij zijn verhaal. “Mijn drie broers stapten in vaders voetsporen, maar ik kreeg de passie voor geneeskunde van onze eigen huisarts, de legendarische dokter Paul Vandenberghe. Ik twijfelde nog even tussen een carrière als journalist of de medische wereld. Toen ik tijdens mijn zevende jaar in het PMS vertelde dat ik schrijver wilde worden, raadden ze me aan om eerst een ‘echt’ beroep uit te oefenen”, glimlacht hij. “Zo werd ik arts.”
Erik trok naar de KU Leuven om er zijn opleiding te volgen. “Want de Arme Klaren hadden mijn vader verteld dat daar de beste universiteit te vinden was.” Daarna volgde hij samen met zijn echtgenote Myriam - die verpleegster was - nog een aanvullende opleiding aan het Tropisch Instituut in Antwerpen, met een duidelijk doel voor ogen: naar Zaïre vertrekken.
“Dat was in 1972. Onze voormalige kolonie was nog maar enkele jaren onafhankelijk, maar er was nog veel werk aan de winkel. Ik wilde helpen, deels uit idealisme, maar ook voor de ervaring.”
Erik en Myriam kwamen terecht in een plattelandshospitaal in Ndekesha, in het zuiden van het immense land. “Een erg boeiende periode”, blikt Erik terug. “We hadden amper technische middelen en ik was de enige dokter voor 125.000 Zaïrezen. Die woonden dan ook nog eens in een gebied dat even groot was als West- en Oost-Vlaanderen samen. Het was bijwijlen improviseren, maar zo leer je het meest bij. We hadden slechts tussen 6 en 22 uur elektriciteit en mijn tweede dochter Leentje werd er geboren bij het licht van een operatielamp op batterijen.”
Ondanks de beperkte middelen genoot Erik met volle teugen van zijn twee jaar in Congo. “Omdat het me gewoon erg veel voldoening af”, legt hij uit. “We verzorgden voornamelijk mensen met infectieziekten: longontstekingen, malaria, de mazelen... Die kwamen doodziek bij ons aan en vertrokken weer gezond naar huis. Dan weet je dat je een verschil maakt. Alleen gebeurde het af en toe wel dat diezelfde patiënt twee maanden later van de honger was omgekomen. Ik verzette werk op korte termijn, maar iemand als een landbouwingenieur kon een oplossing bieden op langere termijn.”
Geen pensioen
Na twee jaar stond het gezin weer op Roeselaarse bodem. “Mijn vader had een trombose gekregen en ik wilde hem helpen verzorgen. Maar ik had ook de ambitie om een eigen huistartsenpraktijk op te richten in de straat waar ik geboren was: de Iepersestraat.”
Ruim veertig jaar later is Erik nog altijd actief. “Neen, een pensioen is niet aan mij besteed”, glimlacht hij. “Ik wilde eerst eind dit jaar stoppen, maar heb beslist om toch door te gaan. Nu stel ik geen datum meer voorop. Ik blijf huisarts zolang mijn gezondheid het toelaat. Ik krijg nog een vijftiental patiënten per dag over de vloer. Het is een echte passie.”
De afgelopen vier decennia zag Erik zijn beroep fel evolueren. “Ons werkterrein is almaar smaller geworden. Vroeger moesten we alles kunnen, nu heeft elke tak zijn specialist. Bevallingen doe ik al lang niet meer, terwijl ik vroeger tot vijftig kindjes per jaar op de wereld zette. Dat deed ik trouwens het liefst. Met nieuw leven bezig zijn, is het mooiste wat er is. Maar ook het contact met de mensen koester ik. Ik ben een mensenzot en als dokter kwam ik bij alle lagen van de bevolking. Dat is trouwens gelijk gebleven: als huisarts moet je een erg groot inlevingsvermogen hebben.”
Dat zijn beroep nu meer risico inhoudt dan in de jaren zeventig, staat volgens Erik als een paal boven water. “Vroeger was er meer respect voor de huisarts”, klinkt het. “Je had een veel groter aanzien. Nu is de patiënt veel mondiger geworden en heeft hij eerst dokter Google geconsulteerd voor hij bij ons aanklopt.”
“Je moet ook meer uit je doppen kijken. Ik kom ook in contact met patiënten met drugsperikelen en af en toe heb ik me niet echt op mijn gemak gevoeld. Ook het verhaal van de Izegemse dokter Patrik Roelandt heeft me door elkaar geschud (hij werd eind 2015 vermoord door een patiënt, red.). Zoiets hou je echt niet voor mogelijk.”
Dagboek en brieven
Nu heeft Erik zijn hele carrière te boek gesteld. “Dat was al langer een stille droom van mij”, zegt hij. “Ik heb er twee jaar aan gewerkt en ben er echt van geschrokken hoeveel werk er in zo'n project kruipt. Maar ik ben in de wolken met het resultaat.“
Erik noemt Docteur tussen brousse en stad zijn professioneel testament. “Het is de perfecte samenvatting van wat ik allemaal meegemaakt heb. Ik heb me gebaseerd op tal van brieven die ik tijdens mijn jaren in Zaïre naar het thuisfront stuurde en hield tijdens mijn carrière ook een dagboek bij. Wie het boek leest, beleeft mijn leven van mijn jeugdjaren tot vandaag.”
Het werk is doorspekt met tal van anekdotes. “Die geven extra kleur aan het geheel. Maar in sommige gevallen werk ik met fictieve namen”, glimlacht Erik. “Ik wil immers niemand tegen de borst stoten.”
Docteur tussen brousse en stad is uitgegeven bij Bibliodroom en is bij de auteur en in de boekhandel te koop voor 17,95 euro. De opbrengst gaat naar Casa da criança Santo Antonio, een tehuis voor kansarme kinderen in Brazilië
_________________________________
KW 03.04.2020
ROESELARE - Erik Lamsens is er net 75 geworden. Zijn huisartsenpraktijk is nu ondergebracht in de Collievijverbeekpraktijk maar dokter Erik bezoekt nog altijd enkele patiënten. Een gezondheidscrisis zoals de huidige heeft hij nog niet meegemaakt, ook niet in zijn Congo-periode.
Net 75 jaar geworden en nog steeds beschikbaar als huisdokter?
Erik Lamsens: “Op 1 maart ben ik inderdaad 75 geworden. Maar heel veel werken als dokter is er niet meer bij hoor. Mijn jonge collega Herlinde Bossaert en ikzelf hebben ons verbonden in een huisartsenpraktijk. Zij doet 90 procent van de patiënten en ik slechts 10 procent. Ik bezoek vooral mijn oudere patiënten die nu geen nieuwe huisdokter meer willen nemen.”
En zo zag de Collievijverbeek-artsenpraktijk het leven? Vanwaar die naam?
“Herlinde is van de Vierkaven afkomstig waar de Collievijverbeek ook passeert. En hier achter mijn huis en onze praktijk passeert de Collievijverbeek eveneens. Ik heb afgesproken met Herlinde om nog een jaar tot anderhalf jaar mee te werken. Als Herlinde misschien zou verhuizen, is de kans groot dat het niet in de omgeving van de Collievijverbeek zal zijn en dan zal de naam van de praktijk wel een beetje vreemd klinken (lacht).”
Heb je in je carrière ooit dergelijke crisis meegemaakt als deze coronacrisis?
“Neen, nooit en zeker niet in onze streken. In Congo waren wij steeds op onze hoede voor een uitbraak van mazelen want dat was daar even dodelijk als een uitbraak van corona. Er waren bijvoorbeeld dorpen waar 20 tot 30 kinderen na elkaar stierven door een uitbraak van mazelen.”
Is deze coronacrisis in de grootorde van ebola of aids toen die ziekte bekend raakte in onze streken?
“Ik vind deze uitbraak van corona veel erger: ze is veel besmettelijker, is mondiaal en er bestaat nog geen vaccin tegen. We kennen al enkele varianten van corona maar die kunnen we een halt toeroepen met onze medische kennis. Nu kunnen we dat nog niet. Daarom zijn er ook draconische maatregelen afgekondigd door de regering. Het is niet leuk maar ze zijn voorlopig de enige efficiënte manier om deze epidemie te lijf te gaan.”
Je bent ook politicus geweest voor de Volksunie en later de N-VA en ook schepen. Kun je meer wegen op de besluitvorming in de meerderheid?
“Ik ben schepen van Burgerlijke Stand en Jeugd geweest. Als je een uitvoerend mandaat hebt, kun je inderdaad meer zaken laten bewegen maar dat is niet altijd zo. Je moet zelfs niet altijd aan politiek doen om dingen in beweging te zetten. Denk maar aan Greta Thunberg, Mahatma Gandhi of Moeder Theresa. En als je in de oppositie zit, kun je toch zaken laten gebeuren. Als je een goed voorstel hebt, zal de meerderheid het afkeuren maar na een tijdje verschijnt datzelfde voorstel opeens weer op tafel met enkele kleine aanpassingen. De meerderheid claimt dan dat ontwerp terwijl het in feite een voorstel is van de oppositie. Een truc die vaak voorkomt. Je hebt dan iets veranderd maar je kunt de pluimen niet op je hoed steken (lacht).”
Jij bent 100 procent N-VA terwijl je schoonzoon Piet Delrue een Open VLD-politicus is. Nooit overwogen om blauw te worden?
“Neen, zeker niet. Ik ben flamingant geworden in het College en ik zal dat blijven. Blauw zal ik dus nooit worden. Ik heb wel Piet proberen te overhalen om van partij te veranderen maar dat is niet gelukt. Ik pleit trouwens helemaal niet voor een onafhankelijk Vlaanderen. Ik ben wel overtuigd dat er nog meer zelfbestuur moet zijn. De laatste verkiezingen hebben toch overduidelijk aangetoond dat Vlamingen en Walen twee totaal verschillende volkeren zijn? Weet je, met ouder worden, ben ik meer en meer ‘Europeeër’ geworden. Sedert WO II hebben wij dankzij de Europese Unie geen grote gewelddadige conflicten of oorlogen meer gehad in Europa met uitzondering van de Balkanoorlog.”
Dat politiek verschil moet voor pittige discussies zorgen op familiefeestjes?
“Maar neen, absoluut niet. In onze familie respecteren wij ieders mening. Ik heb vier dochters en ik denk dat ze alle vier een verschillende politiek kleur hebben (lacht).”
KSV De Ruiter is een ander stokpaardje van jou?
“Dat is mijn tweede grote liefde na mijn echtgenote Myriam. Ik heb er gevoetbald, ben er voorzitter, secretaris geweest, noem maar op. Ik heb ooit twee jaar bij de scholieren van SK Roeselare gevoetbald en dat was waarschijnlijk omdat er dan geen scholieren waren bij De Ruiter. Oh ja, in Congo heb ik ook gevoetbald met FC Lukusa. Dat was een ploeg die werd genoemd naar één van de verplegers en we voetbalden op een terrein zonder lijnen en zonder doel. Iedereen speelde op blote voeten met uitzondering van één die sportschoenen droeg: ik.”
Stamboom (genealogie/genealogy/généalogie) Lanssens-Denoo: 25.759 personen (individuals, personnes) d.d. 1 juni 2026 - site: http://lanssens.be