Jan werkte bij Plastics Deceuninck waar hij in mei 2018 met pensioen ging. Via zijn hobby als solist én productieleider bij 'Kunst Veredelt' in Roeselare, is hij echter een bekende West-Vlaming. Helaas kwam hij in het nationale nieuws om een heel dramatische reden.
Op zondagavond 21 september 2025 is het onvoorstelbare gebeurd. Jan Lanssens werd aan zijn voordeur een mes vermoord door Mohammad Khawari, een Afgaanse migrant die al 10 jaar in ons land mocht wonen en die enkele uren eerder al zijn vrouw en een andere Afgaan vermoord had. Met afgrijzen en ongeloof lezen we Het Laatste Nieuws van 23 september 2025.
Zondagavond, rond 20.30 uur. Sabine zit thuis in de zetel in Roeselare televisie te kijken. ‘Komen eten’ staat op. Haar man Jan Lanssens (67) zit in een andere kamer. Hij is aan het repeteren voor een toneelstuk waarin hij zou meespelen: ‘Moortdinee’. «Tja, het is bijna ironisch», zegt Sabine. «Dan moet het publiek mee een moord oplossen. Maar in plaats van erin mee te spelen, is hij nu zelf vermoord. (weent stil)».
Het koppel had net op het nieuws gehoord dat een man twee mensen vermoord had in hun thuisstad Roeselare. Maar ze hebben op dat moment zelf nog helemaal geen link met hun voormalige buurman gelegd. Dus als de bel gaat, wandelt Jan voorbij zijn vrouw in de zetel. «Ik had het niet gehoord, maar Jan ging de deur opendoen. Zodra hij dat deed, hoorde ik hem kort schreeuwen. Ik weet zelfs niet meer precies wat. Die andere persoon zei niets. Hij moet meteen uitgehaald hebben.» Dader Mohammad K. (47) steekt Jan met een mes neer. Daarna loopt hij de straat over en rijdt met zijn wagen weg. «Ik haastte me naar de gang en daar lag Jan in een grote plas bloed. Ik zag die dader weglopen, maar ik herkende hem helemaal niet. Het was ook al donker. Ik probeerde de hulpdiensten te bellen, maar dat lukte bijna niet omdat ik mijn telefoon haast niet meer kon vasthouden. De vrouw aan de andere kant van de lijn zei dat ik de wonde met een doek dicht moest duwen. Ik heb dat geprobeerd, maar Jan gaf geen teken van leven meer. Ik denk dat hij dan al ... (stilte) Hij ademde niet meer. Ik heb nog geprobeerd om hem te beademen, maar dat lukte niet.»
Niet veel later arriveren de hulpdiensten en nemen die over. «Ik was zó hard aan het hopen dat ze hem er nog door zouden krijgen. Maar dat kon niet meer. Hij moet bijna meteen overleden zijn. Ik denk niet dat ik dat beeld ooit nog van mijn netvlies krijg. En dat gevoel. Zó machteloos, terwijl je man letterlijk aan het doodbloeden is.»
Eind 2024 - dus een negental maanden eerder - verhuisde het Afghaanse gezin van Mohammad Khawari Een opluchting voor Sabine en Jan. «Dan waren we van die vuiligheid af», zegt Sabine. «Maar ze zijn hier uiteindelijk vertrokken zonder nog iets te zeggen. En wij hebben ze in al die maanden ook niet meer gezien. Zelfs niet een keertje in de winkel of zo. Weet je? Wij hebben het hier zelfs nog amper over hen gehad. Maar blijkbaar zat het bij de buurman dus wel allemaal veel hoger.»
Die ex-buurman Mohammad K. werd afgelopen donderdag veroordeeld voor intrafamiliaal geweld en kreeg daarbij een gevangenisstraf van één jaar, waarvan de helft effectief. In de praktijk wandelde hij de rechtbank gewoon buiten. «Dat begrijp ik toch niet», zegt Sabine. «Zo iemand zou toch meteen achter tralies moeten vliegen? Nu heeft hij nog de kans gekregen om drie mensen te vermoorden. Op zo’n laffe manier. Ik kan er gewoon echt niet bij.»
De kersverse weduwe houdt zich heel kranig. Ze vertelt moedig, maar nu en dan draait ze zich wenend in een bolletje. Als ze het over hun toekomstplannen heeft, bijvoorbeeld. Het huis waar de moord gebeurde, was verkocht en het koppel zou in een appartement trekken. «We waren ’s middags nog bezig geweest over de inrichting. We waren ook al allerlei spulletjes aan het kopen. Jan was al zeven jaar met pensioen, in mei zou het aan mij zijn en dan zouden we samen een mooie reis maken. Ik weet nu zelfs niet of ik het zie zitten om alleen in dat appartement te gaan wonen. Dat was van óns, dat waren ónze plannen. En nu moet ik alles alleen doen. Gewoon omdat één iemand daar zo over heeft beslist. En echt: waarom? Omdat Jan vroeg om het een beetje properder te maken?»
Op vrijdag 26 januari 2007 verscheen in 'De Weekbode' een interview met Sabine Maes, echtgenote van Jan Lanssens. Dit is de integrale tekst:
Jan Lanssens heeft momenteel de handen vol als solist én productieleider bij 'Kunst Veredelt'. Terwijl de première van 'De Bedelstudent' nadert, gingen we even praten met mevrouw Lanssens, die er net als haar man een boeiend leven op na houdt.
Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?
«Mijn vader had een bloeiende couturierzaak in Tielt. Al van kleinsaf ging ik daar steevast helpen. Op een dag moest ik helpen tijdens het musicalstuk 'Peegie', waar Jan optrad. Van het één kwam al snel het ander. Zes maanden later waren we al getrouwd. Voor veel mensen, waaronder ook mijn schoonouders, klonk dat veel te snel. Maar we zijn nog steeds samen. Al zou ik het mijn kinderen zeker afraden om op korte termijn zo'n grote stap te zetten.»
Wat doe je in het dagelijkse leven?
«Ik ben verantwoordelijke van de strijkwinkel in de Noordstraat te Roeselare. Het is een sociaal project, waarbij langdurig werklozen kunnen doorgroeien op de reguliere arbeidsmarkt. Ik doe het nu al voor het vierde jaar op rij en ik doe het erg graag. Daarvoor was ik 9 jaar zelfstandige in strijken en retoucheren, maar dat heb ik opgegeven.»
Waarom?
«Het werd te zwaar. Ik was bezig van 's morgens vroeg tot een stuk in de nacht en soms stak Jan ook een handje toe. Maar het werd te veel. We leefden naast elkaar en het was niet meer haalbaar. Na een tijd hebben we besloten om ermee te kappen. Ik heb het altijd graag gedaan en ik heb er geen spijt van, maar de beslissing om te stoppen is één van de beste geweest uit mijn leven.»
Maar moest je opnieuw van nul beginnen?
«Het was een heuse verademing. We waren blij dat we er vanaf waren. Op de eerste dag dat ik zei dat ik ging werken, werd de muur in de winkel opnieuw gesloopt en werd er, zoals voordien, een garage van gemaakt. Al snel ging ik in een kledingzaak in Kuurne aan de slag. Stilzitten is niets voor mij en ik was blij dat ik weer kon werken nadat ik gestopt was. Na een tussenjob las ik een advertentie dat ze een verantwoordelijke zochten voor een strijkwinkel in Roeselare. Zo ging de bal aan het rollen. Toch krijg ik nu nog veel vragen van mensen of ik nog retouches kan doen, maar het is te arbeidsintensief. Ik heb het er niet meer voor over. Alhoewel, zeg nooit nooit. Maar het is toch teveel geweest.»
Je man zat anders ook niet stil.
«Al van voor we getrouwd waren, is hij bijzonder actief in het toneelmilieu. Daar had ik verre van een probleem mee. We maakten ook tijd voor elkaar. Ik was het toneel al gewend van kleinsaf aan. Sommige stukken kende ik haast uit het hoofd. Zelf heb ik ook een tijdlang meegedaan aan een operette, maar ik zong te vals om goed te worden (lacht). Bovendien is dat niet zo simpel met twee kinderen. Toch ben ik hem altijd blijven steunen.»
Kan je zijn agenda nog bijhouden?
«We spreken gelukkig goed af. Maar in het toneel kruipt er altijd veel werk. Regelmatig wordt hij gevraagd in Tielt of Kortrijk. Sinds kort heeft hij ook zijn nieuwe musical afgewerkt. 'De Tiende Man' heeft zo'n vier jaar gekost om op papier te staan en volgend jaar volgt de première met 'Kunst Veredelt'. Dat stuk komt er samen met Willy Van Cauwenberghe, de man die meer dan vijftien jaar geleden 'Peegie' in 'De Spil' hielp brengen. Zijn laptop sleurde hij werkelijk overal mee naartoe. Hij was er altijd mee bezig, zelfs op reis.»
Zijn jullie grote reizigers?
«We maken graag een weekenduitstap naar Londen of Parijs. Meestal is dat niet te ver, want ik ben niet op mijn gemak in een vliegtuig en Jan heeft geen rijbewijs. Ja, dat komt omdat hij altijd gewend was dat ik reed en uiteindelijk kwam het er niet meer van. Jan kan niet autorijden en ik ben niet goed in mijn banen. Samen in de auto lukt dat echter vlekkeloos (lacht)! Tijdens onze weekenduitstapjes gaan we keer op keer naar een musical kijken. Vroeger legden we zelfs bussen in naar Londen en Scheveningen. We zijn echte musicalfreaks. Jammer dat ik niet graag vlieg, of we hadden al lang eens Broadway bezocht in New York. Dat is als een droom.»
Hebben jullie dan nog tijd voor hobby's?
«Ik kook enorm graag. Van moussaka tot lamsragout, ik kook alles graag. Mijn man helpt dan al eens een handje mee. De kookmicrobe heeft onze zoon overgenomen, want hij is een vaste kok in 'Bistro Novo'. Ook onze dochter is handig in de keuken. De toneelmicrobe hebben ze wel niet overgenomen, maar de interesse wel. Ons leven draait vaak rond toneel, musical en muziek. Dat laatste hebben onze kinderen ook mee. Als we een musicalcd opleggen, wat regelmatig gebeurt, zeggen onze kinderen daar niets op. Enkel als ze hun muziek opleggen, durven wij dan wel al eens tegenpruttelen (lacht).»
Stamboom (genealogie/genealogy/généalogie) Lanssens-Denoo: 25.759 personen (individuals, personnes) d.d. 1 juni 2026 - site: http://lanssens.be