NAMEN-NAMES-NOMS  | HOME  | EMAIL  naar  ( to / à )  |
Paul Lanssens

LANSSENS - DENOO - MEIRE  STAMBOOM
genealogie - genealogy - généalogie
Lanssens - Lansens - Lanssen - Lansen - Lamsens         Denoo - Deno - Denaux         Meire

»»» voor elke aanvulling of probleem: mail naar Paul Lanssens    -    Pour tout complément ou problème: mail à Paul Lanssens «««


Notities bij: Lieven DEBRAUWER


Lieven is het gaan zoeken in de filmwereld, waar hij hoge ogen gooit. Zijn (voorlopig) hoogtepunt is de meermaals bekroonde film Pauline & Paulette met o.m. Dora van der Groen (Pauline) en Ann Petersen (Paulette). Op het filmfestval van Cannes 2001 werd de film bekroond met de "Forum Publieksprijs" en hij werd daarop uitgebracht in Frankrijk, maar ook in de Verenigde Staten. In België won hij o.m. de Joseph Plateau-prijzen voor beste film, beste regie, beste scenario en beste actrice. Andere films van Lieven Debrauwer zijn o.m.: "Dichten ... wat is dichten dan?" (1999); Leonie (1997); Testament (1997).

In een interview verklaart Lieven: "Mijn geboortestad biedt een eindeloze schat aan uitwerkbare ideeën. Een geestelijk gehandicapte inwoner van Roeselare stond model voor de simpele Pauline. Die man heeft me tot nadenken gedwongen. Vandaar dat ik de verstandelijke handicap van Pauline tot inzet van het conflict tussen de zussen heb gemaakt. Het was in mijn jeugd heel normaal dat iemand met een verstandelijke handicap bij zijn ouders bleef wonen. Ook mijn filmliefde werd in Roeselare aangewakkerd. Mijn eerste film heb ik gemaakt toen ik vijftien was. Mijn vriendjes en ik improviseerden een voorstelling van Sneeuwwitje. Onze opvoering duurde jammer genoeg te kort. Voor mijn volgende project stelde ik een elementair draaiboek samen. Die winter namen we opnieuw Sneeuwwitje op met een beter resultaat. Om zoveel mogelijk te kunnen filmen, werd ik lid van een amateurfilmclub. De andere leden, allemaal ouder dan ik, spoorden me aan om naar de filmschool te gaan."

Op 04.03.2016 was het een totaal ander interview in De Krant van West-Vlaanderen:
Het was allesbehalve een makkelijk najaar voor Lieven Debrauwer. Drie zware tegenslagen op korte tijd beukten keihard op de Roeselaarse Gentenaar in, maar opgeven staat niet in zijn woordenboek.
Wat herinner je nog van de dag van die noodlottige brand?
«Alles. Die 27ste september had ik net een privé-parfumsessie bij me thuis en had een zestal mensen op bezoek. Toen ik de groep aan het rondleiden was doorheen mijn parfumcollectie, rook ik een brandgeur. Ik snelde naar beneden en zag mijn veranda in lichterlaaie staan. Een kortsluiting lag aan de basis van het vuur. De schade was groot. Mijn hele schoenencollectie, die in de veranda stond, ging in de vlammen op. Ook een groot Mariabeeld, dat ik al sinds mijn twaalfde heb, werd door het vuur verteerd. En de dagen na de brand kwam er nog een pak schade aan het licht. Overal rook- en roetschade... Ik heb zeer veel moeten weggooien. Ook zaken waar ik emotioneel aan gehecht was.»
Hoe lopen de herstellingswerken?
«Goed. Eén ruimte is al volledig afgewerkt: mijn bureau. Nu zijn ook de ‘grote werken’ aan mijn keuken en veranda gestart. Veel mensen denken dat de verzekeringen alle kosten dekken, maar niks is minder waar. Om mijn huis weer volledig bewoonbaar én veilig te maken, heb ik handenvol geld nodig. En met wat ik heb, raak ik er niet.»
«Net na de brand stuurde ik een bedankingsmail naar de Gentse brandweer en politie, om hen te bedanken voor hun kordate optreden. Ik plaatste ook burgemeester Daniël Termont in cc, want hij is tenslotte het hoofd van beide diensten. Hij liet me meteen weten dat hij er voor me was en dat ik altijd mocht aankloppen. Zo rees het idee om een benefiet te organiseren.»
En daarmee wil je alle kosten kunnen betalen.
«Dat klopt. Zondag 24 juli treed ik samen met mijn vaste pianist Marc Maes op in de Opera van Gent. We zullen het repertoire van onder andere Wim Sonneveld en Toon Hermans brengen.»
Kijk je er naar uit?
«Eigenlijk wel. Ik heb nog nooit opgetreden in de Opera van Gent, toch een prachtige locatie. Het is bizar hoe zo’n zware tegenslag als een brand voor zo’n mooie kans heeft gezorgd. Al wil ik daar niet te veel bij stilstaan...»
Heb je een les getrokken uit de brand?
«Het is belangrijk om op tijd rust te nemen. Dat deed ik vroeger veel te weinig. Ik heb door de brand veel materiële zaken moeten weggooien, ze moeten loslaten. Dat probeer ik nu ook op mentaal vlak te doen. En wanneer ik het té moeilijk heb. Sluit ik me even af van de buitenwereld. Dan trek ik me terug met een van mijn favoriete filmmusicals. Om op adem te komen.»
Kort na de brand moest je afscheid nemen van je goeie vriendin Dora van der Groen...
«Op 8 november 2015 is ze gestorven. Ze was mijn muze, ja. Ik heb het grote geluk gehad om een film met haar te mogen maken en we hadden tot aan haar dood vaak contact. Ik heb nog haar 88ste verjaardag mee gevierd in het seniorenhome waar ze verbleef. Maar jammer genoeg kwijnde ze op het eind van haar leven steeds meer weg. Het avontuur rond Pauline & Paulette was ze volledig kwijt, ze wist niet meer wie Ann Petersen was... Maar elke keer ik haar bezocht, zag ik lichtjes in haar ogen. Het deed ons allebei goed. Ach, ik zal Dora de rest van mijn leven missen.»
Op 1 december volgde wellicht nog de zwaarste klap: de dood van je geliefde moeder.
«Totaal onverwacht. Mijn mama, Rosika Lamsens, was amper 69 jaar jong. Dan wil je nog geen afscheid nemen. Ik hoef je waarschijnlijk niet te vertellen dat ik de feestdagen niet echt feestelijk beleefd heb. Ik schrik er nu zelfs niet van dat ik op oudejaarsavond ziek in bed lag. Die laatste vier maanden van 2015 waren zonder twijfel de zwaarste periode uit mijn leven.»
Is met het overlijden van je mama ook een stukje Roeselare uit je leven verdwenen?
«Dat niet, maar Roeselare heeft toch een andere connotatie gekregen. Vorige week nog kwam ik mijn papa Frans bezoeken en toen ik mijn geboortestad binnenreed, begon ik spontaan te huilen. Ik kon het echt niet helpen. Mijn vader is nu ook naar een kleinere woning verhuisd en opnieuw heb ik tal van aandenkens aan mijn jeugd en mijn mama moeten weggooien. Dat was weer erg confronterend.»
Maar je band met Roeselare blijft.
«Natuurlijk, het is en blijft mijn geboortestad. Maar de laatste maanden had die band een erg emotionele bijklank. Gelukkig kon mijn mama me nog een laatste Sinterklaasgeschenk geven. De brand had mijn groot Mariabeeld verwoest en mijn mama had via de deken van Roeselare een ander groot Mariabeeld uit de Sint-Amandskerk kunnen bemachtigen. Op 5 december, de dag van haar begrafenis, heb ik het naar Gent gebracht. Het was alsof ik een hoofdstuk afsloot...»
Hoe sta je tegenover de toekomst?
«Positief. Die zwarte periode behoort steeds meer tot het verleden en ik krabbel stilaan recht. Met de benefiet wil ik ook tonen dat ik me niet gewonnen geef. Ik ben nog lang niet uitgeblust.»


Stamboom (genealogie/genealogy/généalogie) Lanssens-Denoo: 23.291 personen (individuals, personnes) dd. 8 december 2018 - site: http://lanssens.be